[EN] A weekend camping trip to a paid campsite

It has been almost a year since my last camping trip. This year a few friends planned to go together but as usual the plan ruined. Every single one had their own excuses. So, the next week, on thursday, I called one of them and asked if we go next day or not. In the beginning he hesitated but then I told him that I don’t give a f.ck if they come or not, I would go alone if necessary.

The next day (friday) some other friend called me to stop by and drink coffee at my place. It was a good coincidence because I don’t want to go campsite with bus or any other mass transport. I accepted his drink-coffee-visit in exchange of driving me to campsite with his car. While we drink coffee, I packed my bag and stuff.

When we arrive there it was afternoon. At the campsite we had electricity, undrinkable water to wash dishes, the ground to put tents which we didn’t use the platform because the ground was covered with small rocks. In case of that rocks damage or even tear the fabric of tent, we set our tents on the lawn beside the platform. Here is more pictures of the place.

This was the first time I use my new tent. It took some time to figure out how to install it. As you know my old tent was a simple festival tent and it was very easy to install by myself. A few times I had to removed poles and re-install it but in the end I figured out how to install it.

After install the tent I made another coffee to my friend – and tried out my new butane-propane stove system – before he go back to city. I satisfied of the performance of the stove. Yet still I need to buy (or make) a wind shield for it.

In evening one of the friends (the one I was called and asked if we go or not) came. I gave my old tent to him as gift and showed how to install it. Then after sky get dark, the third friend came with his new tent which is a cheap festival tent. This was his first tent camp, he wanted to give a try and bought a cheap tent for it. After we installed his tent, we cooked and ate some meal. Unfortunately I couldn’t take photographs because of my crap camera. That evening other friends came to visit us. They sit for a few hours and went back to the city. The place we went is just outside of the city (around 5 kilometers), by the river and just 50 meters away also from the sea. It is the place where the river meet the sea.

The next morning I could take some pictures.

And below how am I look like nowayads.


The next day, which is sunday, one of them went to work (he’s a musician) and other one went to meet his girlfriend, I was alone.

I wanted to try mix two foods: Vegetable pasta and tuna fish. Also made some soup with the leftover water from the pasta.


It is fortunate that the third friend was bring his electric stove, so I didn’t need to spend my propane cartridge much. And yeah, he also bring his hookah. 😀

The good thing we had water to wash dishes but bad thing there was almost no waterflow. When I open the faucet, the water comes as thin as if it comes from a syringe. I figured out the campsite management switch off the valve when there is not much “customers” in the campsite. To wash dishes we went to common-use-building which has toilets, showers, kitchen, and laundry; and the building is just 20-25 meters away from our camping spot.

My second friend took some beautiful photos with his phone but I haven’t take from him yet. That night friends from city came again just like every previous nights there, the security guards doesn’t like it and they reacted but with respect at least. They told them to leave soon, don’t stay for hours since they don’t pay to stay there like us.

So after they gone back to city, me and 3rd friend took a table and chairs from the motel and finally we could sit by the table and relax for one and half hour. That 1,5 hours in total is the literally “camping and relaxing trip” among the whole weekend.

The next morning (monday) 3rd friend packed up early and went to work.


Then the 2nd friend and me had breakfast, then packed up and left the campsite. We decided to walk to the city instead of get in a bus or something. When we arrived to city, we took a short break to drink tea in a cafe. We had a chat with the owner of the cafe, name: Murat, who is kind of expert on bicycles and he toured whole country on his bicycle. Good thing he choose our town to settle in. 😉

Here is the cafe’s Facebook page: https://www.facebook.com/Cafe-Buen-Momento-527453644124700/

I couldn’t make a post since then, had some things to do and problems to solve but in the end here I am writing this blog post. I also made pictures as a slideshow on Youtube, you can watch from this link: https://youtu.be/3jqTLz-t5Ig

We tested our equipments and ourselves, now we planning to make longer range trips. Stay tuned.


[TR] Sizin hiç kuşunuz öldü mü?

Sizin hiç kuşunuz öldü mü?

Kendi canınızdan bile sakındığınız, cik dese “acaba bir şey mi istiyor?” diye baktığınız, kanat çırpışlarında yüzünüzde bir gülümsemeye sebep olan, şarkı söylediğinde mutlu olduğunuz kuşunuz öldü mü?

O parmak kadar bedenini avucunuzda saatlerce tutup, belki canlanır diye bir umut beklediniz mi hiç? Artık öleceğini anlayıp da son saatlerini, iki gözü kapalı olduğu halde avucunuzda oturup bekledi mi? Sizin elinizden geleni yaptığınızı, size güvendiğini anlatmak istercesine başını parmaklarınıza yasladı mı hiç?

Gözleri kapalı, ayakları tutmaz bir halde kafesine koyup da sabah tekrar sıcacık avucunuza almayı düşünüp uyuduğunuz ve sabah kalktığınızda o minicik cansız bedeni kafesin dibinde yatarken buldunuz mu hiç? Tek başına, yapayalnız ölüp gittiğini kabul edebildiniz mi? Keşke uyumasaydım 3-5 saat ama son nefesini avucumda verseydi, yapayalnız ölmeseydi diye içiniz içinizi yedi mi hiç? O son anda yanında olmadığınız için, onu tek başına bıraktığınız için kalbiniz parçalandı mı hiç?

Hiç ayak basmayan, güneş altında kavrulmayan bir yerde olsun mezarı diye saatlerce gömecek yer aradınız mı? Toprağı kazdıktan sonra o minicik bedeni o soğuk çukura koyarken içiniz paramparça oldu mu hiç? O soğuk çukura koymak istemeden o minicik cansız bedeni defalarca öptünüz mü, kokladınız mı? O artık yok, bir daha olmayacak, bu onu SON defa görüşün diye kendi kendinize fısıldadınız mı hiç? Her aklınıza geldiğinde gözyaşlarına boğuldunuz mu?

Canınızdan bir parça onunla beraber öldü mü? Ömrünüzün son gününe kadar kalbinizde hep bir diken gibi batacağını biliyor musunuz?

“Ya ölmüşse nolmuş, git bir kuş daha al” diyen insan kılığındaki ucubelere söyleyecek tek kelime bulamadan öylece baktınız mi? Birilerinin “evcil hayvan” diye gördüğü o CANLININ aslında bir “birey” olduğunu anlatmak isteyip de tek kelime edemeden susup kaldınız mı?

Sizin hiç en yakınınız öldü mü? Canınızdan can koptu mu hiç?

[EN] Wreck Ashore #1

wreck ashore

People who know or follow me also know that I have been searching a group to play FRP. At last my wish came true and and I stepped into FRP world actively. Even though I wanted to join as a player, the circumstances became different and I had to be the DM. It was good actually. My first experience as a DM, the players’ first game, they even started to play just 3 minutes after they’ve learned what the heck is FRP which put flavour into the game. You’ll find a mix of what happened in first game, my comments,  and interesting moments below.

Even more interestingly, all the three players wanted to play sorcerer class, this made the game more interesting.

Shrocedz (Tiefling – Sorcerer – Female)
Slytherin (Tiefling – Sorcerer – Male)
Spark (Kara Elf – Sorcerer – Male)
Leshanna (Wood Elf – Ranger – Female) (As a sort of support character I included my own character into the game because there wasn’t enough players.)

I think this much foreword is enough.


A Dark Elf and two Tieflings’ paths intercept on a smally village where it is on the from goes from Sword Coast to Calimshan territory. When they entered to the inn in the village they walk toward the only empty table inside. Both tieflings directly became friends because they are members of same race. In the beginning, though they don’t like to have the dark elf included the conversation, they had to do so; but they make benefit of this by making him pay the cost of their meal and drink.

While this constrained conversation Shro’s eyes catch a bounty notice on the inner wall of the inn. When they ask innkeeper about it, they learn adventurers needed to investigate missing fishing ships at Seawell town next to Spider Swamp, southern Calimshan. Thereupon they quickly finish eating, with Shro’s suggestion they talk to Rodrick the village chief–thinking they might get enough information–to decide is it worth to go to Seawell considering what exactly the proıblem is. (At this point, Shro got an Inspiration point.)

Rodrick tells the rumors as much as he knows, thought, actually he didn’t tell anything else whats written the bounty notice. Also he wants to give a duty to our group. He tells that his brother Robin who is the chief of the Fishermen’s Guild in Seawell town will give them twenty gold each if they deliver a message to him. The group accepts it and set off the road.

When they arrived to the town it is almost evening. They directly go to the docks, find Robin and give him the note. The note is written in a secret language which Rodrick and Robin’s family uses. When Robin reads the note he smiles and translates the text.

“If you get this note, give 50 gold each to these adventurers.”

But Slytherin of our group being greedy, claims that Rodrick promised 100 gold to them. This behaviour causes all three of our heroes get into the jail.

When they get in front of the magistrate in the morning, Shro defends herself by telling that she is innocent on this, she even tried to block Slytherin to lie to Robin, and she succeeds to convince the magistrate. Slytherin still insists on the 100 gold claim but the magistrate doesn’t believe him, the evidences are against him. Spark shows that he is nothing negative or positive to do on this subject… Right before the magistrate announce his judgment a guard comes into the room and whispers something to the magistrate’s ear. Whatever the news the guard brought made our heroes to released free.

After our heroes went out of the court house they directly goes to the mayor’s office, get information about the bounty notice which they saw in the other village earlier. The mayor tells them that some fishing ships are missing, also at the swamp side there is an increasing hostility and attacks from local Lizardfolk population. But he adds that town’s milia easily repels lizardfolk attacks. He pledges fifty gold each plus whatever treasure they find on the journey if they can investigate and solve this problem. Our heroes discuss this with each other for a short while, then they talk to mayor again and tell him that they accept the mission.

A short after they depart from mayor’s office, Leshanna who assigned by mayor to guide them in the swamp joins the group. Even though the group feel uncomfortable of this new member, they convinced her to join after they learn that she will not take any share of the bounty or treasure at all.

Leshanna is not a talkative type. You might find this normal because being a guide to the members of the most evil races in the world is not a nice situation.

Short after they left the town they got attacked by a crocodile but they succeed to kill it without get any wounds. After they kill the beast, while they trying to get over the shock, town’s outer patrol guards comes. This patrol forms of two people with spear as weapon, a human male and a half-elf female. Leshanna’s wink to the female guard pulls their attention, moreover her talk in elvish language to the guard wakes their curiosity more. Meanwhile Spark, because he knows this language, translates the conversation to the others, so their curiosity fades away. Leshanna just tells the guard where this beast came from, how it attacked and stuff to the guard like a duty report.

After the guards leave to continue the patrol our heroes move further into the swamp. After a while they walk, thanks to Shro’s attentive eyes, they see a lizardfolk who hides among the bushes ahead. Also by the behaviour and stand of this creature, they conclude that the creature isn’t hostile.

They starts to talk to the creature. The creature tells that he hides in there and watch against the pirate patrol. Our heroes asks about the ships, they learn that the ships sink by the pirates. While the conversation, because of the Slytherin’s tactlessness (maybe he just wanted to joke) his “lets kill the lizard” words caused the lizardfolk stop talking immediately and take off. But Leshanna imitates some sounds and calls the creature back, and they try to convince that they are not harmful. Thanks to Shro’s high charisma the creature convinced, even made and advantage by persuade the creature to talk to lizard tribe chief to get warrior support against pirates. The creature leaves them to talk to his chief and join them later on the road ahead.

While our heroes moving further, it becomes evening. While they searching a suitable place to camp, they get attack by another crocodile. During the combat, Shro tries to stab the crocodile with her dagger but the beast makes an unexpected retaliate and Shro couldn’t bear this damage and falls unconscious to the ground. Leshanna then dragged Shro away from the crocodile but the beast chased her. Leshanna’s dexterity saves her from the beast’s attack. The killing blow to the beast which extremely weakened by Slytherin’s attacks comes from Spark. He creates a poison cloud with his hands and throw it to the crocodile, then the beast gives it’s last breath, but because of the no-distance to the beast, Leshanna gets affected by this poison and falls to the ground lifeless. Finally the crocodile kille and Shro and Leshanna stands at the death’s door.

Shro comes back to the life with her strong will to live and Slytherin’s first aid, and she makes the intervene to bring Leshanna -who sacrifised herself to protect her body from the beast- back to the life and succeeds on it.

After this frustrating struggle they sets their kamp on the dry ground ahead where they think is a safe place.


Creating the characters was a time consuming process, even despite of it we completed 1/3 of the campaign.

I now notice that we used some rules missing, some mechanics wrong but we already knew that there was some deficiencies. Despite of everything it was a joyful evening.

I can’t wait the second meeting.

[TR] Kıyıya Vuran Batık #1

wreck ashore

Beni tanıyanlar veya takip edenler uzun süredir FRP oynayacak bir grup arayışında olduğumu bilir. Sonunda bu isteğim gerçekleşti ve aktif olarak FRP dünyasına adım attım. Her ne kadar oyuncu olarak katılmak istesem de şartlar farklı olduğu için DM’lik yapmak durumunda kaldım. Güzel de oldu aslında. İlk DM’lik deneyimim, oyuncuların ilk oyunu, hatta FRP’nin ne olduğunu öğrendikten 3 dakika sonra oyuna başlamaları gibi şeyler ayrı bir tat kattı. Aşağıda ilk oyunda yaşananların, yorumlarım ve ilginç anların bir karışımını bulacaksınız.

Daha da ilginç olanı, oyundaki üç oyuncunun üçünün de sihirbaz (Sorcerer) sınıfını oynamak istemeleri olayları çok daha ilginç kıldı.

Shrocedz (Tiefling – Sihirbaz – Dişi)
Slytherin (Tiefling – Sihirbaz – Erkek)
Spark (Kara Elf – Sihirbaz – Erkek)
Leshanna (Orman Elfi – Korucu – Dişi) (Yeterli oyuncu olmadığı için bir nevi destek karakteri olarak kendi karakterimi oyuna dahil ettim.)

Bu kadar önsöz yeter sanırım.


Bir Kara Elf ve iki Tiefling’in yolları Kılıç Sahili’nden Calimshan bölgesine uzanan yolda küçücük bir köyde kesişir. Köydeki hana girdiklerinde üçü de o tek olan masaya yönelirler. İki tiefling aynı ırktan oldukları için birbirlerini görür görmez arkadaş olurlar. İlk başta her ne kadar hoşlarına gitmese de Kara Elf’i de sohbete dahil etmek durumunda kalırlar; ancak handaki hesabı da ona ödeterek bu durumdan avantaj sağlarlar.

Handaki bu zoraki sohbet esnasında Shro’nun gözüne duvarıdaki bir ödül ilanı takılır. Hancıya sorduklarında ise Güney Calimshan taraflarında, Örümcek Bataklığı’nın bitişiğindeki Seawell kasabasında balıkçı gemilerinin kaybolmasını araştıracak maceracılar arandığını öğrenirler. Bunun üzerine yemeklerini çabucak bitirip, Shro’nun önerisiyle köy muhtarı Rodrick ile görüşerek -yeterli bilgi alabileceklerini düşünerek- oradaki problemin Seawell’e gitmeye değip değmeyeceğini anlamak isterler. (Bu noktada Shro bir ilham (inspiration) puanını kaptı.)

Rodrick bildiği kadarıyla olayları anlatır, gerçi ilanda yazandan başka da bir şey söylememiştir aslında. Ayrıca grubumuza bir görev vermek ister. Seawell kasabasının Balıkçılar Loncası’nın başkanı olan kardeşi Robin’e bir not iletirlerse, Robin’in onlara yirmişer altın vereceğini söyler. Grubumuz kabul eder ve yola çıkarlar.

Kasabaya vardıklarında akşam olmak üzeredir. Doğruca limana giderek Robin’i bulurlar ve notu ona iletirler. Not Rodrick ve Robin’in ailesinin kullandığı gizli bir dil ile yazılmıştır. Robin notu okuduğunda gülümser ve yazıyı tercüme eder.

“Eğer bu not eline ulaşırsa bu maceracıların her birine 50 altın ver.”

Fakat grubumuzdan Slytherin açgözlü davranarak, Rodrick’in kendilerine 100 altın sözü verdiğini iddia eder. Bu davranış kahramanlarımızın üçünün de hapsi boylamalarına neden olur.

Sabah hakim karşısına çıktıklarında Shro savunmasını yaparak bu durumda bir suçunun olmadığını, hatta Slytherin’i engellemeye çalıştığını anlatır ve hakimi ikna etmeyi başarır. Slytherin ise halen 100 altın iddiasında ısrarcıdır lakin hakim ikna olmaz, deliller aleyhtedir. Spark ise bu suçta olumlu veya olumsuz hiçbir rolü olmadığını gösterir… Hakim kararı açıklayacağı sırada bir muhafız içeriye girerek hakimin kulağına bir şeyler fısıldar. Gelen haber her ne ise kahramanlarımızın serbest kalmasını sağlamıştır.

Mahkemeden çıkınca kahramanlarımız doğruca belediye başkanının ofisine giderek, önceki köyde gördükleri ilan hakkında bilgi alırlar. Başkan onlara kasabadaki balıkçı teknelerinin bazılarının geri dönmediğini, ayrıca bataklık tarafından da kertenkele halkı (Lizardfolk) yaratıklardan gelen ufak tefek saldırıların artmakta olduğunu anlatır. Ancak Lizardfolk saldırıları ile kasabanın milis kuvvetlerinin rahatlıkla başa çıkabildiğini de sözlerine ekler. Gemilerin kaybolması olayını aydınlatabilirlerse de kahramanlarımıza ellişer altın ve macerada elde edebilecekleri ganimetin tamamını vermeyi vaat eder. Kahramanlarımız bir süre kendi arasında durumu görüştükten sonra tekrar başkan ile görüşerek görevi kabul ettiklerini söylerler ve yola koyulurlar.

Başkanın yanından ayrıldıktan kısa bir süre sonra, bataklıkta rehberlik etmesi için başkan tarafından gönderilen Leshanna katılır. Grubumuz ilk başta bu yeni üyeyi yadırgasalar da ödülden hiçbir pay almayacağını öğrendikten sonra onun da katılmasına razı olurlar.

Leshanna pek konuşkan bir tip değildir. Bu da normal karşılanabilir çünkü dünyada bulunan en kötü ırkların mensuplarına rehber olma görevi o kadar da hoş bir durum sayılmaz.

Kasabadan ayrıldıktan kısa bir süre sonra bataklıkta bir timsah saldırısına uğrarlar fakat hiçbir yara almadan timsahı öldürmeyi başarırlar. Hayvanı öldürdükten sonra o şoku atlatmaya çalışırlarken, kasabanın dış devriyesi gelir. Bu devriye bir insan erkek ve bir yarı-elf dişi olmak üzere iki kişilik mızraklı muhafız ekibidir. Leshanna’nın muhafızlardan dişi olanına göz kırpması dikkatlerini çeker, üstüne de Leshanna’ın muhafıza elf dilinde konuşması daha da meraklarını uyandırır. Bu sırada Spark bu dili bildiği için diğerlerine tercüme edince merakları dinmiş olur. Leshanna sadece, yaratığın nereden çıktığı, nasıl saldırdığı gibi şeyleri muhafıza rapor verir gibi anlatmıştır.

Muhafızlar onlardan ayrılıp devriyeye devam etmek için ayrılınca kahramanlarımız da bataklıkta ilerlemeye devam ederler. Bir süre gittikten sonra Shro’nun dikkatli gözleri sayesinde ileride çalılıkların arasına sinmiş bir kertenkele adam olduğunu görürler. Ayrıca bu yaratığın hareketlerinden ve duruşundan, saldırgan olmadığı sonucunu çıkarırlar.

Yaratıkla konuşmaya başlarlar. Yaratık orada gizlenip korsan devriyesine karşı gözcülük yaptığını anlatır. Kahramanlarımız gemilerle ilgili sorduklarında ise, gemilerin bu korsanlar tarafından batırıldığını öğrenirler. Konuşma esnasında Slytherin’in patavatsızca (belki de şaka amaçlı) söylediği “kertenkeleyi öldürelim” sözü, kertenkele adamın konuşmayı kesip hızla kaçmasına neden olmuştur. Fakat Leshanna birtakım sesler çıkararak yaratığı geri çağırır ve tehlike arzetmediklerine ikna etmeye çalışırlar. Shro’nun etkileyiciliği sayesinde yaratık ikna edilmiş, hatta korsanlara karşı kertenkele kabilesinden savaşçı desteği almak için yaratığın kabile şefine danışması gibi bir avantaj bile elde edilmiştir. Yaratık şefe danışmak ve ileride yolları üzerinde bir yerde tekrar kendileri ile görüşmek üzere yanlarından ayrılır.

Kahramanlarımız ilerlemeye devam ederken akşam olmuştur. Kamp kuracak uygun bir yer ararlarken yeniden bir timsah saldırısına uğrarlar. Savaş esnasında Shro elindeki hançeri timsaha saplamak için hamle yaptığında yaratık beklenmedik bir karşılık vermiş ve Shro bu hasara dayanamayıp cansız yere düşmüştür. Leshanna ise Shro’yu sürükleyip timsahtan uzaklaştırmış fakat hayvan onu takip etmiştir. Leshanna çevikliği sayesinde hayvanın saldırısından kurtulur. Slytherin’in saldırıları ile iyice zayıflayan timsaha öldürücü darbe Spark’tan gelir. Elleri ile zehirli bir bulup oluşturup bunu timsaha fırlattığında hayvan son nefesini verir, ancak çok yakında olduğu için Leshanna da bu zehirden etkilenerek cansız bir şekilde yere yığılır. Sonuçta imsah öldürülmüş fakat Shro ile Leshanna da ölüm ile yaşam arasında can çekişmektedir.

Shro hayata tutunma azmi ve Slytherin’in de ilkyardım müdahalesi ile hayata döner ve cansız bedenini timsahtan uzaklaştırmak için kendisini feda eden Leshanna’ya ilk müdahaleyi yapar ve onu hayata döndürür.

Bu yıpratıcı mücadeleden sonra kahramanlarımız az ilerideki, güvenli olduğuna kanaat getirdikleri kuru alanda geceyi geçirmek üzere kamp kurarlar.

———- İLK BÖLÜM SONU ———-

Karakterlerin yaratımı zaman alan bir süreçti, buna rağmen senaryonun da 1/3 kısmını da tamamlayabildik.

Oyundaki bazı kuralları eksik, bazı mekanikleri hatalı kullandığımızı fark ediyorum şimdi fakat eksiklikler olacağını zaten biliyorduk. Her şeye rağmen çok keyifli bir akşam oldu.

İkinci buluşmayı sabırsızlıkla bekliyorum.